Mijn voorouders, de van Kregten stamboomtak, waren blaauwverwers. In Groningen verdienden zij de kost met het kleuren van stof en kleding. In die tijd gaven mensen hun kleding en tweede leven door het blauw te verven. Ik was er wel nieuwsgierig naar en wilde er natuurlijk meer van weten. Er is niet veel over het leven van de blaauwverwer zelf te vinden dus daar ga ik nog wel eens wat dieper induiken. Maar ik vond wel een oud boek uit 1788 waarin wordt geschreven over het procedé van het blauwverven. Hiervoor gebruikte men de Wede plant, een heel bijzonder plantje wat mij betreft. De Wede is familie van de mosterdplant en ziet er voor mij uit als een doodnormaal geel bloemetje, maar niets is minder waar.  Wanneer de kleding in het Wede bad werd gedompeld kleurde het geel of meer groen, daarna werd en oude pis overheen gegooid en dan werd het geel blauw. Het blauw kon van licht blauw naar echt wel diepe tinten kleuren. Het was een bruisende handel, maar gaandeweg werd de Wede ingeruild voor de Indigoplant die een betere kleurdichtheid had en daardoor een hogere opbrengst opleverde. De berei­ding van dat bad werd slechts door weinigen in de perfectie beheerst. De blauwververs stonden binnen de gilden dan ook in hoger aanzien dan de “roodzieders”. Omstreeks 1883 verdwijnt het beroep door de toepassing van een synthetisch procedé.